اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی ایران و زیرساختارهای آن در سال 1404 در راستای ایفای مأموریتهای خود به عنوان صدای رسای بخش خصوصی رویکردی مبتنی بر عملگرایی و نوآوری را پیش روی خود قرار داد تا بر اساس آن نقش خود در نظام حکمرانی کشور را به مثابه نهاد حل مسئله ایفا کند.
هر چند اتاق ایران، اتاقهای استانی، اتاقهای مشترک، تشکلهای اقتصادی و کمیسیونهای تخصصی اتاق ایران در روزهای پایانی سال به منظور حفظ پایداری جریان، تجارت، تولید و اشتغال، همسو با سیاستهای کلان کشور، اولویتهای شرایط اضطرار را پیگیری کردند، در طول سال 1404 موارد ریشهای برای تسهیل تولید، تجارت و محیط کسبوکار را در دستورکار قرار دادند.
از اینرو در پرونده «اتاق ایران؛ نهاد حل مسئله» به تشریح و تبیین فعالیتهای اتاق ایران و زیرساختارهای آن در راستای حل مسئله در سال 1404 میپردازیم.
گزارشی که اکنون پیشرو داریم مربوط به اتحادیه تولیدی صادراتی فرآوردههای شیرینبیان است.
از منظر اعضای اتحادیه تولیدی صادراتی فرآوردههای شیرینبیان ایران، روند نامناسب رفع تعهدات صادراتی از یک سو، هماهنگ نبودن برخی دستگاههای اجرایی در فرایند تجاری کشور از سوی دیگر و در عین حال شرایط تحریمی حاکم بر نقل و انتقالات مالی به عنوان مسائل جدی حاکم بر اقتصاد 1404 قابل ارزیابی هستند.
مشکلات مربوط به رفع تعهد ارزی سطح صادرات را کاهش داد و بازارهای صادراتی را محدود کرد. نبود هماهنگی لازم بین دستگاههای اجرایی فعال در عرصه تجارت و در نهایت قطع بودن روابط بانکی بین ایران و سایر کشورها نیز موجب شد تا انگیزهها برای فعالیت تجاری در کشور کمرنگ شود.
از آنجایی که اعضای اتحادیه باور دارند رفع این چالشها میتواند افزایش تولید، اشتغالزایی، رونق اقتصادی و ارزآوری را به دنبال داشته باشد، در سالی که گذشت علیرغم اینکه به ادعای خودشان به نتیجه مطلوبی نرسیدند، تلاش کردند از طریق نامهنگاری با دستگاههای مربوطه، نمایندگان مجلس و بخشهای مرتبط دیگر در راستای حل آنها قدم بردارند و به صورت ریشهای آنچه مانع صادرات میشود را برطرف کنند.